اقبالى هست و صلاحيّت خدمت او دارى . پس داخل شو به مسجد و پا به بساط قرب وى بنه ، كه علامت رخصت بهم رسيد . و اگر آن را اجابت و قبول در خود مشاهده نكردى ، و از عالم غيب كششى در خود نيافتى ، پس به همان در مسجد توقّف كن و به همان جا ايستاده شو ، مثل كسى كه متحيّر و مضطرّ باشد ، و چارهء كار خود نداند ، و قطع اميد از دنيا كرده باشد ، و مدّت عمرش بسر آمده . پس هر گاه صاحب بيت دانست كه تو از دل و جان به او ملتجى شده‌اى ، نظر رحمت به تو خواهد كرد و به آن چه رضاى تو هست ، توفيق خواهد داد . چرا كه خداوند عالم ، كريم است و همّت و گذشت را دوست مىدارد ، و مىخواهد كه بندگان او ، به او ملتجى باشند و در إلحاح و إبرام مبالغه كنند . چنان كه مىفرمايد : و الَّا ، فقف وقوف مضطرّ قد انقطع عنه الحيل ، و قصر عنه الامل ، و قضى الاجل ، فإذا علم الله عزّ و جلّ من قلبك صدق الالتجاء إليه ، نظر إليك به عين الرّأفة و الرّحمة و اللَّطف ، و وفّقك لما يحبّ و يرضى ، فانّه كريم يحبّ الكرامة لعباده المضطرّين إليه ، المحترقين على بابه بطلب مرضاته . و شرح اين ، به تفصيل مذكور شد و به اندك تأمّل ، تطبيق ممكن است . قال الله تعالى : * ( أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاه ) * ( نمل - 162 ) . يعنى : آيا كسى هست كه اجابت كند و به غور مضطرّ برسد ، هر گاه بخواند او را غير من ؟